Katarzyna Betelgeze Orion

Świat się zmienia – czasem po cichu, czasem boleśnie. Odeszli rodzice, pojawiły się wnuczęta, drzewa ustąpiły miejsca brukowej kostce, a święta… przestały być takie jak kiedyś. To nie jest tekst o tęsknocie za przeszłością. To opowieść o zgodzie na to, że święta mogą być inne niż zwykle – spokojniejsze, prostsze, po swojemu, czyli swojskie. Najpiękniejsze święta już były. A jakie są teraz? Świat się zmienia. Odeszli moi rodzice a krótko po tym urodziły się moje wnuki. U mnie na wsi ubyło drzew a przybyło kominów. Jedyne co pewne to, że nic nie jest dane mi na zawsze! Podobno ja też się zmieniłam, chociaż tego nie czuję. Zmieniło się także moje podejście do życia i do świąt. Do wszystkiego. Po choince w dzieciństwa zostały jedynie wspomnienia.  Myślę o świętach, ale innych niż kiedyś. Bez biegania po sklepach, sprzątania i bez trzech króli, czyli Świąteczna zawierucha zawsze mnie męczyła, a dziś po prostu nie mam już na nią siły, odeszła mi także ochota na święta. I dobrze mi z tym! Najpiękniejsze święta już były Nigdy nie zapomnę Bożego Narodzenie u dziadków. Jechałam siedem godzin, cztery razy się przesiadałam, skostniałe ręce grzałam w dworcowy barze pijąc słomkową herbatę, w której pływała szarpana cytryna. A na koniec maszerowałam korytem pradawnej rzeki, czasami dziadek zaprzągł konia i przyjechał po nas. To były czasy bez komórek, więc…często nie zdążył. Raz przeżyłam święta inne niż zwykle. Z dala od domu z wysoką temperaturą, pamiętam czerwony koc, ogromne pragnienie i ból całego ciała. Byłam sama! Teraz szukam ciszy i wytchnienia. Kolejki, zakupy i pichcenie już mnie nie ciągną. Chętnie spotkam się z rodziną, ale bez tej bieganiny i potu na czole. Mam swoje typy na święta inne niż zwykle. Ciekawe co o tym myślisz? Święta w pandemii Pandemia przyniosła zmiany. Nie było rodzinnych spotkań ani wspólnego biesiadowania. Mimo to Ziemia […]