Zapanuję emeryturę, czy pójdę na żywioł?

Czas ucieka, zabiera mi dni i lata. Dopiero przeżywałam pierwszy dzień w pracy, a już na horyzoncie widać emeryturę. Nawet zastanawiam się, zaplanuję coś, czy pójdę na żywioł? Zrobię wstępny szkic, czy będę improwizować?

Jest sens się tym zajmować?

Z drugiej strony długie lata żyłam w kieracie i nagle STOP, czy ja to wytrzymam?

Po co plan na emeryturze? 

Po co jakiś plan na emeryturę? Nadejdzie czas odwiedzę ZUS,  uśmiechnę się do pani w okienku. W pracy rąsia, buziak, zegarek na odchodne. Następnego dnia obudzi mnie słońce, rozsunę zasłony i ukaże mi się błękitne morze.

Wreszcie nic nie muszę, westchnę.

Po co mi jakiś plan? A może jednak.

Przede mną  ostatnia prosta, wrzucę luz i do przodu.

Nawet nauki przedmałżeńskie brałam, aby się do roli żony przygotować. Wyszło, jak wyszło.

Emerytura bez planu?

Nie jestem gotowa na emeryturę bez planu. W końcu, gdy wyjeżdżam na weekend pakuję się tydzień.  Wieczorem prasuję ubrania na jutro, w niedzielne popołudnie układam sobie cały weekend. W głowie wciąż tworzę listę zadań.

Planowanie wyssałam z mlekiem albo wszczepili na ekonomii socjalizmu. Kiedyś wykładali to na studiach.

Tak czy inaczej, planowanie mam we krwi.

Zgłoszę nieprzygotowanie.

W ostateczności zgłoszę nieprzygotowanie. Tylko komu?

Muszę stworzyć scenariusz na emeryturę, inaczej nie potrafię, albo zginę.

A może jednak żywioł?

Pierwszego dnia się opiję, drugiego porządnie wyśpię. W trzy dni pan Zdzisiek odświeży ściany, ja posprzątam. Pojadę nad morze lub w góry albo i tu i tam. Bez spinki. Dokończę skalniak, bo kamienie już korzenie puściły. Książkę poczytam, jedną, dziesiątą, wnuki odwiedzę, w internecie posiedzę.

A co później? Znając siebie, będę się snuła po domu w T-shircie.

Za  tydzień obiad, dopiero było śniadanie, a matko już Sylwester.

Plan na emeryturę zrobię. 

Zanim zabrałam się za pisanie, poczytałam. 

90% kobiet dożywa do emerytury, więc chyba się załapię. Na emeryturze zostają ok. 20 lat. 

Pierwszy tydzień jakoś zleci, ale co dalej? 

Bez planu czeka mnie żałoba po stracie, a nawet depresja. W aptece doskonale to widać.

Zrobię plan na początek, a później zobaczę.