Wciąż jestem zmęczona. Jestem zdrowa, dobrze się odżywiam, a mimo tego bywa, że rano nie mogę wstać z łóżka. Praca zawodowa, codzienne sprawy mnie przytłaczają. Ten tekst nie jest o lenistwie ani o depresji. Jest o zmęczeniu, które dopada nas coraz częściej i o tym, co robić, kiedy nie mamy siły udawać, że — To przejdzie samo!
Zmęczenie po 50 to nie lenistwo?
Coraz częściej jestem zmęczona. Łapię się na tym, że nie mam siły. Nie ma siły wstać z łóżka, nic mi się nie chce robić, nic mnie nie cieszy. To jakieś zmęczenie psychiczne i emocjonalne, bo nawet nie chce mi się rozmawiać. O pisaniu nie wspomnę.
Czasami wezmę krótki urlop i wyjadę, aby się zregenerować. Cóż z tego! Po powrocie wystarczy jeden dzień w pracy i czuję się jakbym z pracy nie wychodziła. Można się najeść na zapas, ale na pewne nie można wypocząć.
Czy też masz takie chwile, gdy właśnie wróciłeś/ wróciłaś z fajnego urlopu i następnego dnia już czujesz zmęczenie?
Gdy jestem zmęczona kryzysy przychodzą bez zapowiedzi, denerwuje się o byle co, nic mi nie wychodzi. Z zewnątrz wszystko wygląda normalnie, pracuję, funkcjonuję, ogarniam rzeczywistość. A jednak w środku coraz częściej pojawia się myśl, której nie da się już zignorować: – Czy ja wytrzymam?
Zmęczenie po 50 to sygnał, że za długo byłaś silna
Praca przed emeryturą – wyczerpujący moment
Czasu nie oszukam. Mam sześćdziesiątkę na karku, przeszło połowę życia pracuję zawodowo, bywały czasy, że na dwa i więcej etatów. Krótkie wolne brałam, gdy się przeziębiłam, raz zwichnęłam nogę.
Do tego, zawodowe zajęcia niewiele się różnią od tego, co robiłam, gdy po studiach zaczynałam pracę. Owszem, komputery dużo ułatwiły, ale nogi i kręgosłup nadal mam ten sam. Najbardziej odczuwam to wieczorami.
Moi współpracownicy to młodzi ludzie, dlatego mobilizuję się, aby od nich nie odstawać. Zresztą koleżanki mają dzieci, w domu wyrabiają kolejny etat. Ja w domu zajmuję się jedynie sobą. Teoretycznie jest mi łatwiej.
Musiałam znaleźć jakiś sposób na przetrwanie dnia pracy. Dlatego z głową rozkładam siły. Rano biegam między półkami, załatwiam telefony i najważniejsze sprawy. Na popołudnie zostawiam absolutne minimum. Uczę się gospodarować energią, bo to nie jest studnia bez dna.
Czy ty też czujesz zmęczenie i pytasz siebie, jak długo wytrzymasz?
Moją emeryturę widzę już na horyzoncie, ale od tego nie przybywa mi sił. I właśnie to jest najtrudniejsze — że trzeba funkcjonować tak, jakby nic się nie zmieniło, chociaż moje ciało krzyczy — Jestem zmęczone daj mi odpocząć!
Moje sposoby na zmęczenie
Szukałam recepty na zmęczenie. Nie znalazłam cudownej tabletki. Pomaga mi kilka prostych zasad, które ratują mnie na co dzień.
- Odpoczynek jest dla mnie ważniejszy niż porządek. Każdą wolną chwilę staram się przeznaczać na odpoczynek. Sprzątam tylko wtedy, gdy mam na to siłę.
- Regularnie się odcinam. Raz w miesiącu wyjeżdżam na dłuższy weekend. Pracę zostawiam w pracy, a dom i psy pod dobrą opieką.
- Sen to dla mnie świętość. Dbam o to, by sen był spokojny i niczym niezakłócony.
- Wieczorem wylogowuję się ze świata. Nie używam telefonu i nie prowadzę rozmów, które mnie angażuj. Poświęcam cza na wyciszenie.
- Mówię wprost, że jestem zmęczona. Nie ukrywam i nie gram chojraczki. Bez tłumaczeń i bez poczucia winy. To dla mnie najważniejsza zmiana.
Nie wiem, które z tych sposobów byłyby dobre dla Ciebie, ale wiem jedno — zmęczenie nie musi być tajemnicą ani wstydem. Czasem wystarczy zacząć je nazywać i potraktować poważnie.
💌 Jeśli chcesz więcej takich refleksji i inspiracji, zapisz się na mój newsletter „Szóstka z plusem”. Co dwa tygodnie dostaniesz porcję ciepłych słów, pomysłów na dobre życie po 60 i motywacji, by czerpać z przeszłości i tworzyć piękną przyszłość. Każdy z nas ma inne doświadczenia. Jedni są bardziej ufni, inni przesadnie podejrzliwi. Najważniejsze jednak, by czuć się pewnie i bezpiecznie.
Do przeczytania
